یک مدتست هی میایم مینویسم و درفت کرده و نکرده پاک میکنم. کاش کسی به آدم نگوید چرا غر میزند. کاش کسی به آدم نگوید شب هفت. کاش کسی نخواهد آدم را نصیحت کند. کاش کسی هی خط کش برندارد بزند توی سر آدم که (دتس ایت  و لاغیر).  کاش بدانند همه ی مصیبت آدم چیزی نیست که اینجا مینویسد. چیزی هم نیست که در دیدارها و تماسهای خصوصی و صمیمی میگوید. بیشترست. به خدا بیشتر است. اصل کاری ها را که نگفته ام. به هیچ کس نگفته ام. دیگر حداقل تو یکی میتوانی حسابش را داشته باشی که وقتی میگویم به هیچ کس نگفته ام و با احتساب همه ی آنهایی که بهت گفته ام، این نگفته ها چقدر میتوانند آزاردهنده باشند. چقدر میتوانند آدم را بیچاره کنند. که کاش بهم حق میدادی. کاش اینها را هم در نظر میگرفتی. آنموقع به من نمیگفتی غرغرو. میدانی اینها بدتر لالم میکند؟

/ 0 نظر / 9 بازدید