همه چیز اندر دو چیز یافتم:

یکی مرا و یکی نه مرا.

آنکِ مراست، اگر بسیار از آن بگریزم ، هم سوی من آید

و آنکِ نه مراست، اگر بسی جهد کنم، به جهد خویش هرگز در دنیا نیابم.

تذکره الاولیا، عطار

پ.ن:

امان که نه مرایی! 

/ 1 نظر / 10 بازدید
نیمه جدی

گاهی هم امان از آنک مراست... ناگزیر بی راه گریز در کمندی... به نظرم بدترست.